In love in the most complicated way

            I was just 18 when I start dating with guys, and most of my friends call me “EHM.”.

            As my early stage of dating I meet this guy “Robin”(Di niya real name) Actually hindi naman kame close. Classmate lang kame sa isang subject(BioSci). Most of the time he hang-up with his own group of friends,  hanggang tingin lang at ngiti pagnagkakasalubong ang nagagawa ko sa kanya. But at that time hindi ko pa siya gusto. Until destiny reveals our own faith on crossing each others road.

            Yung tropa niya kasi niligawan yung bestfriend ko at dahil dun most of the time magkasama na kaming apat. Most of the time kami ang magkasama ni Robin, dahil na rin yung mga bestfriends namin ay magsyota na. Sabay kaming magreview sa BioSci at sabay na din kaming kumain, at hanggang sa dumating na yung panahon na halos sabay na kaming umuwi.

            Halos araw-araw na din kaming laging magkasama, at tulad ng mga nangyayari sa mga telenobela ay unti-unting nahuhulog na ang loob ko sa kanya ng hindi ko namamalayan. Dumaan ang panahon at halos lagi kaming nagkikita. Actually nung mga panahon na yun may girlfriend pa siya at pag may problema silang dalawa eh ako ang nilalapitan niya.

            Alaam ko naman na kahit kailan ay hindi siya maiinLOVE sa akin (STRAIGHT GUY) kasi siya nun. At tulad ng mga palabas sa sine, lihim akong umibig sa kanya. Halos alam na niya ang lahat ng tungkol sa akin, kahit sa simpleng pusa na lubos kong kinakatakutan eh alam niya, pero ako wala akong alam na kahit ano sa kanya hanggang sa pangalan at number ng cellphone lang ang alam ko sa kanya.

            Tapos na ang sem na magkaklase kame. At alam ko din ng mga sandaling iyon na hindi na kami magkikita. Until dumating ang enrollment at laking gulat ko na almost lahat ng subject namin ay magkaparehas. Muling nabuhay ang puso kong lihim na nagmamahal.  Lalong lumukso ang puso ko ng marinig ko ang sinabi niya na “Mamimiss kasi kita kaya pinilit kong hanapin ka” At dun nabuhay ang aking isip upang isispin na siguro nga ay may maliit na percent na pwede ngang maging kami. Dun nagsimula ang pagasa ko na kahit papaano eh mapansin man lang niya.

            Naging masaya ang pagsasama naming dalawa kahit bilang magkaibigan lang hindi man maiwasan ang away eh naging masaya pa rin kami sa piling ng isa’t-isa. Hanggang dumating ang panahon na kailangan kong aminin ang tunay kong nararamdaman sa kanya. Nakaupo kami sa isang coffee shop kung saan maraming tao upang di siya makagawa ng isang eksena.

EHM: mahal kita, higgit sa pagkakaibigan.

ROBIN: ayos ang trip ah(sabay higop ng kape.)

EHM: muka ba akong nagbibiro?

ROBIN: (seryosong nakatingin sa akin)

EHM: Ano? Seryoso ako. Its been almost a year that I never dated a guy, and it is all because of you. Akala ko aabot tayo sa commitment stage pero…..

            Hindi pa man ako tapos sa aking sinasabi ay sumingit na siya.

ROBIN: Bakit sinabi ko bang wag kang makipagDATE? Sinabi ko din ba na ubusin mo ang buong oras mo kakasama sa akin?Sinabi ko din ba na mahalin mo ako?

            Wala akong maisagot, nahihiya ako. Tama siya. Lahat nga yun ay hindi niya sinabi, masyado lang akong nag take advantage sa kabaitan niya at sa mga sweet moment namin. Gustuhin ko mang tumayo pero hindi ko magawa. Parang feeling ko merong kung anong humahatak sa aking paa para wag umalis sa aking kinauupuan. Gustuhin ko mang umiyak pero hindi ko magawa walang luhang pumatak sa aking mga mata at wala rin akong mahanap na salita para makipag ussap sa kanya. Hindi ko alam ang gagawin ko.

            Tumayo siya ng walang sinasabi, at tulad ng dati nagiwan siya ng unting bakas ng kape sa kanyang tasa. Naglakad..Naglakad na siya palayo sa kinauupuan namin sa loob ng coffee shop hanggang sa tuluyan na siyang makalabas ng coffe shop.

            I was speechless, gustuhin ko man siyang habulin pero di ko magawa natatakot ako na baka i-reject niya ako ulit. Ang ayoko pa naman sa lahat ay yung nirereject ako. Tumayo ako sa aking kinauupuan kinuha ang natitra kong kape at naglakad palayo sa lamesa at upuan na naging saksi ng aking pagkabigo.

            Hawak hawak ang aking kape, naglakad-lakad muna ako sa mga stall ng mall. Bawat stall may ala-ala naming dalawa. Ewan ko ba kung bakit ko biglang nilagay sa bag ko ang cellphone ko , siguro nga umiiwas ako sa isang bagay na hindi ko naman talaga alam kung ano.

            Ang weird talaga nag mga nangyayari sa akin. Parang nasa isa akong “viscous cycle” yung tipong bigla nalang pumapasok ang mga ala-ala kahit hindi ko naman ito isipin. Sa sobrang dami na ng alaala eh parang sasabog na ang utak ko. Kaya matapos kong lumabas sa aking “unreal world” naisipan ko ng umuwi.

            Paguwi ko sa bahay agad akong pumasok sa aking kuwarto. Binuksan ko ang ilaw. Agad na sumambulat sa akin ang mga larawan na nakadikit sa aking salamin, karamahan dito ay litrato naming dalawa. Bigla akong natawa yung tipo ng tawa na wala namang nakakatawa. Kasabay ng aking pagtawa ay ang pagbagsak ng mga luha mula sa aking mga mata. Ang mga luha na sana kanina pa bumagsak bago kami maghiwalay ni Robin.

            Ang magulo kong kuwarto ang nagpapaalala sa akin ng magulo kong utak kaya naisip ko na linisin ang kuwarto ko, baka sakali na pag naayos ko ang kuwarto ko ay maayos ko na din ang magulo kong utak. Haaaayy. Isang mahabang Haaaay..

            Halos dalawang oras kong nilinis ang kwarto ko pero gayun man ay bigo akong linisin ang MAGULO KONG UTAK.

            Malinis na ang kuwarto ko, tama nga si Robin, masarap matulog sa isang kuwarto na malinis.

            Halos nakalimutan ko ng kumain, pero alam ko sa sarili ko na hindi ako gutom. Kinuha ko ang bag ko at kinuha ang cellphone ko laking gulatko na makita na meron akon 21 missed calls at 112 messages. Ganun na ba katagal simula ng hindi ko hinawakan ang cellphone ko? Pero mas malaki ang gulat ko ng makita na halos lahat ng missed calls ko ay galing kay Robin. At halos lahat din ng messages ko ay galing sa kanya.

          OIST!!nkauwi knb? Sa lht ng mga cnvi mo, lahat yun  gus2 kng pnwlaan, pro mrong 1 parte ng uTk ko na pumipgL. Auq mwla ang frendxip nTin kaya ngayon, “LET’s STAY THE WAY WE KNOW EACH OTHER BEFORE, AND THINK THAT NOTHING HAPPEN.”

                                                                   Robin

            Bakit kaya ganun ang mga nasabi ni Robin hindi ko alam kung bakit pero ang mga katagang yun ang naging sanhi kung bakit hindi ako nakatulog.

            Dumaan ang mga oras ng napaka bilis, oras na para pumasok. Oras na para harapin ang katotohanan tungkol sa text na iyon.

            Pagdating ko palang classroom ay naroon na si Robin, tinignan niya ako at sinuklian ko naman siya ng isang ngiti. Masyadong mahaba ang oras ng mga panahon na iyon feeling ko sasabog na ako anytime. Kaya ako na ang gumawa ng paraan para makapagusap kami.

EHM: ahhm Robin, about dun sa text mo last night?

ROBIN: lahat yun totoo.

EHM: sorry sa lahat, ng mga sinabi ko ah. Don’t worry ignore mo nalang lahat ng iyon.

ROBIN: sige ba i-gnore ko yun KUNG KAYA MO DIN I-IGNORE.

            Tama siya, kaya ko bang i-ignore ang lahat ng iyon, sa lahat ng mga sinabi ko sa kanya? Wala akong nasabi natameme ako sa mga sinabi ni Robin.  Hindi ko kayang kalimutan ang lahat ng sinabi ko sa kanya, at kahit anong pilit kong paglimot ay may mga maliliit na bagay na muli lang magpapaalala sa akin sa mga pangyayaring iyon. Wala akong naisagot at ang huling katagang narinig ko mula sa kanya ay “BUMALIK KA KUNG KAYA MO NANG I-IGNORE ANG LAHAT NG MGA SINABI MO.”

Ballpen

Bumili nanaman ako ng ballpen. Ewan ko ba kung bakit ako bumili ng ballpen. Hindi naman ako madalas bumili ng ballpen, minsan sapat na nang hihiram ako ng ako sa mga classmate ko. Parang kelan lang kasama kitang bumibili ng mga gamit, pero mas madalas gamit mo ang binibili natin. Lagi ka lang talagang nagpapasama. Here I go again entering a viscous cycle. Thinking na kasama pa din kita. Ang hirap palang mag panggap na aokay ang lahat, na masaya ako ng wala ka. Ganun ba talaga yun? Pag sa isang bagay nasanay ka na mahirap ng iwasan. Just like addiction. For me, addiction is a choice. You have the choice wheteher to be an addict or not. Ganun kasimple.

Ayos pa ba ako? Hindi ko alam ang sagot sa tanong. Hindi ko alam ang sagot. Ngayon ko lang napansin blue pala yung ink ng ballpen (sino ba ang niloloko ko nung una pa lang blue na yan.). How ironic, hinid naman kasi ako gumagamit ng blue ink ballpen.

Pila ng FX..

Habang nasa pila ako ng FX sa Farmer's bumabalik ang lahat. Bumabalik ka, bmabalik ako, bumabalik ang tayo. Naaaliw ako magisa, pero mas masaya kung kasam kita. hindi pala ganun kadali ang maging magisa. Feeling ko ako ang mali at ikaw ang tama.

Only Exception

Ang haba pa rin ng pila. Naiinip na ako. Katatapos langtugtugin ang "only exception" sa palylist ko. Bakit ganun ang daming bumabalik ng dahil sa ballpen. Sa isang simpleng ballpen na wala namang kinalaman sa relasyon natin pero may malaking part sa nakaraan. Hindi ko alam, wala akong alam. Hindi ko alamkung may malalaman pa ako, pero isa lang ang gusto ko ang basahin mo ang article na to na sulat gamit ang blue ballpen ko.

YOUNG LOVE: First love, Casual Love and Sweet love

            Ang lahat ay parang bumalik. Lahat ng tinatago kong alaala, lahat ng gusto kong kalimutan ay unti-unting bumabalik mula sa nakaraang pilit kong nilibing sa limot. Lahat ng ito ay nagbalik ng makita kitang muli. Ikaw na una kong minahal. Ikaw na  aking FIRST LOVE.

          Si Michael ang first love ko. Halos lahat naman ata nakakaexperience ng FIRST LOVE. At siya ang akin. Naging masaya naman kami. We went out, go in a date, hold each others hand. Lahat na ata ginawa namin. Madalas kaming mag-away. Magaaway, tapos magbabati, tapos sweet ulit then fight again then do the same routine. Lagi nalang ganun. Paulit-ulit ang same routine. Hanggang sa dumating ang araw na magsawa na siya sa paulit ulit na ginagawa namin. Kaya humingi siya ng kalayaan. Muli niyang hiningi  ang mga pakpak na aking tinago para hindi siya makalayo. He’s been the best thing God ever gave me and now His taking it back. He’s an answered prayer that turn out to be a big disappointment. Ang gusto niya mabago ang mga ginagawa namin. Ang gusto niya mabago ang lahat.

          Noong gabing iyon, pumunta siya sa bahay at walang pagaatubili na pinapasok ko siya sa aking kwarto. Hindi ko alam ang gagawin ko hindi ko alam ang sasabihin ko. Walang nagsasalita walang kumikibo walang kahit ano na lumalabas mula sa aking bibig. “tama na. Tapusin na natin to” Mga katagang kanyang binitawan. Gusto ko man siyang pigilan pero alam ko wala akong magagawa, alam kong hindi ko na siya mapipigilan. Alam kong tapos na ang aking unang pag-ibig. Hinalikan niya ako sa aking labi, at alam ko ang halik na yun ay isang halik ng pamamaalam. Wala ng halong romance, just pure goodbye.

          Hindi ko na siya napigilan. Hidi ko na napigil ang pagalis ng aking unang pag-ibig. Dumaan ang mahabang panahon. Iyak at kalungkutan ang bumalot sa aking buhay. Ayokong magisa. Ayokong matulog ng magisa sa aking kama, ayokong gumising ng umaga ng walang malabing na text na gigising sa akin at sa gabi walang magtatanong kung kamusta ang naging araw ko. Ayokong maging single.

          Ilang araw na napunta sa lingo na nauwi sa buwan. Siguro nga dapat ko ng subukin na mabuhay ng wala siya. Ang alak ang nagging kasama ko sa pagtawid sa kalungkutan. Dahil sa alak marami kang makikilala madaming makikishot, madaming sasamahan ka sa pag-inom mo. Dun ko nakilala si “AL”.

          Si Al ay isang istudyante sa isang sikat na paaralan sa Maynila. Hindi man siya madalas magsalita, pero agad niya akong naiintindihan. Hindi man ako magsalita alam na niya ang kailangan ko.

          Hindi ko siya mahal. Hindi ko siya pinagaralan mahalin. Tawag ng laman lang siguro ang namamagitan sa amin. Ginamit ko lang siya para makalimutan “siya”. Tama nga sila may mga taong mamahalin ka ngunit kahit kalian hindi mo matututunan mahalin At yun ang tinatawag na “CASUAL LOVE”  

          Inuwi ko siya sa aking kwarto dun nakilala ko ang tunay na siya. Mabait, matalino at mahal ako. Ngunit hindi yun sapat para magtagal siya sa aking kwarto. May  mangyari man sa amin, pagsikat ng araw ay makaklimutan ko na din yun. Ganun siguro talaga ang tulad ko. Ang kati ng laman ay para lang makaraos, para lang makatawid. Alam ko kasi hindi siya ang taong dapat sa akin hindi siya ang mahal ko, at sa tingin ko hindi ko na siya mamahalin pa.

          Pinalitan ko si Al. Ganun pa din Walang pagbabago. Naghanap ako ng taong tatanggal sa sakit, sa lungkot, sa hirap pati na din sa libog. Kailangan ko ng taong mahal ko yung sigurado akong mahal ko talaga hindi dahil sa yaman, sa katalinuhan at lalong-lalo na hindi dahil sa libog lang.

          Inabot ako ng halos isang buwan bago ako lumabas ulit. Wala na akong maisip na dahilan. Blanko na ang isip ko. Gusto kong magrepormat.

          Dahil sa kagustuhan kong makalimot umalis ako ng kwarto ko. Nilisan ko ang masikip kong kwarto at pumunta sa isang BAR.sa kung saan marami akong makikilala marami akong makikita basta marami.

          Dun ko nakilala si GLEN. Mas matanda siya sa  akin. Inisip ko na pwede na to kesa wala. Kaya pinatos ko na. Kuya ang tawag ko sa kanya kaya tinuring niya akong bunso. Ang gaan ng pakiramdam ko sa kanya. Ang isa sa mga nagustuhan ko sa kanya ay hindi siya nagmamadali. He handle so many things all at the same time without pressure. Isa siyang Engineer. Marine Engineer. Madami man siyang ginagawa nagagawa niya yun ng tama sa oras at walang mali.

          “You don’t have to rush things up. Pag lalo kang nagmamadali lalo kang magkakamali. Ang pag-ibig parang trabaho lang. Kung magmamadali kang makahanap ay lalo kang mapupunta sa maling lalake. Wag kang magmadali ng hindi ka magkamali.”

          Iba siya sa mga nakilala ko. Sa tingin ko mahal ko na siya. Siya ang SWEET LOVE  ko. We never rush things. Lumalabas kami. Watching movies, eat meals together, sleep together. Para na kaming mag-syota ang kulang nalang ay ang mga katagang “I LOVE YOU” at “OO TAYO NA”. In short walang closure. Gusto ko man maging kami ngunit hindi ko din alam if he feel the same way. Ang alam lang naming we love each other not in words but in action.

          Sa tingin ko nahanap ko na ang taong papalit sa kanya. Sa tingin ko siya na talaga. Si Kuya na talaga. Madaming bagay na tinuro sa akin si Kuya. Hindi lumampas ang mga araw na wala akong natututunan sa kanya. He’s like perfect to me.

          Hindi ko napansin ang paglipas ng mga araw. Dumating ang panahon na kailangan akong iwan ni Kuya. Pupunta na siya sa London para dun magtrabaho. Iiwan na niya ako. Wala na akong Kuya babalik nanaman ako sa dati.

          Dalawang araw bago siya umalis dinala ko siya sa aking kwarto. Nagusap kami. Nagiwan ng pangako sa isa’t-isa. Walang nangyari. Pinangako niya na he’ll always gonna be there. Para saan pa at nagkaroon ng FACEBOOK at TWITTER. He promise me na hinid niya ako iiwan na clueless. At bago matapos ang gabi, bago sumikat ang araw bago siya umalis patungong London narinig ko sa mga labi niya ang mga salitang halos limang buwan kong hinintay niyang sabihin sa akin. Sa wakas kami na at wala ng makakapigil pa.

          Habang sinusulat ko ‘to katabi ko na siya ngayon. Katabi ko na si  KUYA ko. Kagagaling niya lang sa London at heto na siya sa tabi ko nakatingin sa akin. Naging diary ko siya ng lahat ng bagay na nangyari sa akin, naging saksi sa lahat ng paghihirap at saya ang bumago sa akin. Ang nagbigay ng totoong ako.

         

          “You will meet thousand of people and none of them catch you, but there is this one person that will change your life forever.”